همراهان گرامی رایزنی فرهنگی ایران در ایتالیا
به همگی شما، از این فاصله ی ناگزیر، درود میفرستم.
نمیدانم؛ از کجا، طی 4 سال گذشته؛ که سومین حضور خود در ایتالیا؛ به عنوان رایزن فرهنگی را تجربه مینمودم؛ با ما همراه شده اید؟ در رخداد فاخری همچون کنسرت مشترک ارکستر سمفونی تهران و “راونا”؟ نمایشگاه “شیران و گاوان” در بنیاد “آکوئیه لا”؟ نمایشگاه “عشایر ایران”؟ یا حضورمان در یکی از جشنوارههای کتاب کودک بولونیا؛ دوسالانههای ونیز؛ و… میان انبوه جمعیت؟ یا به تنهایی؟ وقتی در بزرگترین و جامعترین پایگاه ایران شناسی ایتالیایی زبان؛ یعنی “فرهنگ ایران”، جست و جو میکردهاید؟ یا زمانی که در سکوت یک کتابخانه، یکی از دهها کتابی که در این مدت، منتشر نموده ایم؛ را میخوانده اید؟
شاید هممیهنی هستید؛ که جشن نوروزی مان را، به شما عیدانه داده ایم؟ یا یک نوجوان ایرانی که در طرح معرفی فرهنگ و تمدن ایران و چهره معاصر آن، یک روز را، مهمان مدرسه شما هم بوده ایم؟ شاید دوست؛ یا همسر ایتالیاییتان؛ یا فرزندانتان، در یکی از کلاسهای زبان فارسی رایزنی شرکت نموده اند؟ یا دانشجوی ایرانی ای هستید؛ که کرسی دانشگاهی تان، تحت حمایت ما است؟ یا در قالب همکاریهای دانشگاهی که ما هماهنگی و پیگیری میکنیم؛ از یک فرصت مطالعاتی بهره برده؛ یا در یک تحقیق مشترک شرکت جسته اید؟ احتمال دارد یکی از اساتید و محققینی باشید؛ که در یکی از همایشها؛ یا نشستهایی که ترتیب داده ایم؛ لطف کرده؛ و سخن رانده اید؟ یا یکی از نخبگان ایرانی، که با شما افتخار همکاری داشته ایم؟
نمیدانم فیلمهای سینمایی که نمایش دادهایم؛ کنسرتهای موسیقی که اجرا کردهایم؛ نمایشگاهها و کارگاههای هنری؛ یا همایشها و نشستهایی که برپا نمودهایم؛ کدام یک شما را با ما همراه ساخته؟ اما، نیک میدانم؛ همه این تلاش ها با هدف همبستگی؛ و تحکیم دوستی میان مان انجام یافته و به آن افتخار میکنیم. این هدف بزرگ هرگز میسر نمیشد، مگر با همکاری انجمنهای مردم نهاد ایرانی و شما همراهانی که مشوق تلاشهایمان بودهاید.
و اینك در پایان مسئولیت رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا، همراهی شما، ره آورد ارزنده ای است؛ که با خود از این سفر به ارمغان برده، وظیفه خود می دانم از همگی شما سپاسگزاری نموده و با آرزوهایی شایسته آینده ایران؛ و امید به رشد روز افزون یکایک ایرانیان در سراسر جهان؛ به ویژه ایرانیان مقیم ایتالیا، با شما خداحافظی نمایم.
خدایا چنان کن سرانجام کار ، توخشنود باشی و ما رستگار
اکبر قولی – 15 اردیبهشت 1399